روزگار مرگ انسانیت است :

من ، که از پزمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار ،

از فغان یک قناری در قفس ،

از غم یک مرد در زنجیر_حتی قاتلی بر دار _

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام ، زهرم در پیاله ، اشک و خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم ؟

صحبت از پزمردن یک برگ نیست

وای ! جنگل را بیابان می کنند.

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند  !

هیچ حیوانی به حیوانی روا نمی دارد

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند !

صحبت از پزمردن یک برگ نیست

فرض کن : مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن : یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن : جنگل بیابان بود از روز نخست !

در کویری سوت و کور ،

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور ،

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق ،

گفتگو از مرگ انسانیت است !!

شاعر : " مرحوم فریدون مشیری"

حضرت عبدالبها می فرمایند :

" در بلندی همت اطفال بسیار کوشش نمایید که چون به بلوغ رسند مانند شمع برافروزند و به هوی و هوس که شیوه حیوان نادان است آلوده نگردند ، بلکه در فکر عزت ابدیه و تحصیل فضائل عالم انسانی باشند."

به نظر شما این دوتا به هم می رسن ؟